چاره وری

chare-vary

انتخابات و شرایط حساس کنونی
ساعت ٢:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/٢/٥ 

انتخابات و شرایط حساس کنونی

با تغییر ریاست جمهوری در ایالات متحده، استراتژی حضور در منطقۀ خاورمیانه با عدم درگیری با جمهوری اسلامی ایران ونزدیکی  تا حدامکان به او را رقم زده‌است. بدیهی است این سیاست صف‌بندی جدیدی برای کشورهای منطقه و تاحدی دنیا بوجود می‌آورد و لزوماً با منافع همۀ آنها همسو نخواهدبود . در داخل آمریکا نیز به پیروی از منافع گروهی و لابی‌هایی که از کشورهای مختلف وجود‌دارد، مخالفت‌هایی سرمی‌گیرد. اگر سخن را کوتاه و به دلایل وجودی پرداخته نشود با یک نگاه سریع، مخالفین نزدیکی آمریکا و ایران را طیفی از اسرائیل، بخش مهم اعراب، القاعده و حتی برخی کشورها نظیر روسیه خواهیم یافت. این طیف بسیار گسترده‌است زیرا منطقه خاورمیانه و موقعیت ایران که در همسایگی قفقاز قرارگرفته و بخش اصلی سواحل عمان و خلیج‌فارس را در اختیار دارد به لحاظ ژئوپلینکی بسیار حساس است. اسرائیل نگران از نزدیکی ایران و آمریکاست چرا که بهانۀ او برای تأمین


امنیت و زورگوئی به فلسطین کاهش می‌یابد. کشورهای ثروتمند و حامیان قدرتمند آنها در بین اعراب در سایۀ تنش بین دو قدرت ایران و آمریکا به تضادهای داخلی خود پوشش می‌دهند و به تمایلات و درخواستهای دموراتیک مردمشان وقعی نمی‌نهند، نگرانی روسیه چه از جنبۀ تقسیم منافع خزر چه از لحاظ گرایش یک وزنه به طرف رقیب و کاهش منافع سیاسی و اقتصادی بجاست. در هفته‌های گذشته حملات سیاسی مصر به ایران همچنین در هفتۀ گذشته انفجارهایی در عراق بر علیه کاروان‌‌‌های زیارتی ایران، آنهم در موقعیتی که دو طرف قبول خود را برای گفتگو اعلام نمودند دور از انتظار نبوده‌است و ممکن است شاهد وقایع ناگوارتری نیز باشیم.

طرف مقابل ما یعنی آمریکا، در مباحثات سیاسی قدرتمند است و سوابق طولانی و مطالعات وسیعی در این زمینه دارد، بخصوص که مدیریت اصلی در دست یک حقوقدان قرارگرفته که حرفۀ اصلی او استدلال و پیدا کردن مسیرهای ضعف و قوت طرف مقابل می‌باشد، با این شرایط میتوان حساسیت زمانی این گفتگو را احساس کرد. طرف مقابل بهترین گزینه‌اش سیاست همراهی و نرمش برابر رقیب است تا کسب حقانیت در اذهان عمومی حاصل‌شود، سپس با استفاده از  ضعف‌های طرف مقابل آرام آرام سختگیرتر شده و شرایط را مدیریت ‌نماید تا به مقصود‌ نهائی یعنی بیشترین امتیاز نائل آید. اگر بدبینانه نگاه نشود، حق هر طرف گفتگو آنستکه به بیشترین امتیاز برسد و جای گلایه باقی نمی‌ماند واقعیت آنستکه طرفین به این نتیجه مهم رسیده‌اند که نتایج گفتگو از ادامۀ وضع حاضر برای آنها مفیدتر است، حال هرکدام قوی‌تر باشد بیشتر برد میکند و کسی که کمتر برد کرده‌است نیز متضرر نشده‌است، چرا که در‌غیراینصورت قدم به گفتگو نمی‌گذاشت. در زمان گفتگو آنچه به هرطرف مقابل قوت می‌بخشد، ضعف داخلی طرف دیگر، ناتوانی در حل برخی مشکلات جدی داخلی یا خارجی، چه سیاسی چه اقتصادی یا تضعیف جبهه داخلی و  وجهۀ بیرونی و تأثیرگذار اوست. فلذا طرفهای گفتگو پرهیز از آنچه ضعف بنظر میرسد را بایستی هدفمند پیگیری نمایند.

در شرایط زمانی حاضر با توجه به نزدیک شدن انتخابات و گفتگو با آمریکا و متحدانش، بنظر میرسد بیش از هرزمان دیگر رعایت پرهیز از بزرگنمائی اشتباهات طرفهای سیاسی بخصوص مسئولین روز ضروری باشد. شکی نیست با توجه به تجارب و ظرفیتهای موجود اشکالات وجود دارند و روشنفکران و ارباب قلم وظیفۀ روشنگری و بیان غیر‌عرفها را برای عدم تکرار یا جبران به عهده دارند، امّا نوع و شیوۀ گفتار میتواند بنحوی اعمال شود که باعث ضعف مسئولین طرف گفتگو نباشد. درهرحال ایجاد وجهۀ قوی از مسئولین وهمدلی در برابر متحّدان بیرونی وظیفۀ ملی است، از طرف دیگر مسئولین نیز وظیفۀ خطیر کاهش اعلام مواضع حساسیت‌زا را دارند. اگر شرکت فعال تمامی اقشار در فضای مناسب صورت پذیرد و بجای طرح برنامه‌های  دور از دسترس گزینه‌های مرحله‌ای، هدفگذاری شوند، آنگاه امید به دستیابی بهترین نتیجه در انتخابات نیز دور از انتظار نخواهد بود.